Wintertraining jan. 2019

Winter in Zweden!
De inschrijving voor de 11Steden Wandeltocht is klaar dus er moet getraind worden.

Vandaag is het -20 en dus mooi weer om binnen te trainen en te werken aan een nieuwe blog. 

Het trainen valt niet altijd mee met dit weer en bestaat veelal uit training op de loopband of een ronde om het meer wanneer het weer en de ondergrond het toelaat.
Wanneer dat zo is dan is het echter wel erg mooi buiten!

 Momenteel hebben we een kleine 40cm sneeuw

Gisteren was het min 15 en hadden we zon plus een goede ondergrond. Dus snel naar buiten!

We lopen buiten op wandelschoenen met hardmetalen punten (dezelfde zoals ze hier in de spijkerbanden zitten). Wanneer het echter erg ijzig is met wat sneeuw er bovenop dan is het met ons tempo, ook met dit soort schoenen, nogsteeds haast niet te doen. Dus dan is het helaas binnen trainen. 

Voordeel is dan wel weer dat je via Nelflix ondertussen wat series kunt bekijken. Dan is het lopen op de band in ieder geval wat minder langdradig.
-

Een week onderweg!

Anderhalve week geleden alweer vanuit Nederland vertrokken naar Charritte de Bas in Zuid-Frankrijk.
Hier hebben Marja en Wiepko een leuke B&B en een prachtig oud huis. Hun B&B is te vinden via http://www.novasol.nl/p/FAP043
We hebben twee nachten bij hun gelogeerd. Erg gezellig en maandag 23 oktober heeft Marja ons naar Saint-Jean Pied de Port gebracht, van waaruit we zijn begonnen met wandelen.
We hadden ons zondag al ingeschreven en onze Camino Paspoorten al meegekregen, zodat we maandag meteen konden starten.
Dat was maar goed ook, want het werd een pittig dagje. Totaal 27 kilometer waarvan het grootste gedeelte stijging was naar 1400 meter. Daarna een afdeling naar een oud klooster. Bij de eerste stap van de afdaling voelde Alex dat zijn linkerknie niet helemaal lekker zat, maar met rustig aan doen zijn we goed aangekomen.
Het klooster werd gerund door Nederlandse ex-pelgrims en we kregen met onze Zweedse taal meteen een baan aangeboden. Nog maar even wachten ;-)
Het was warm weer deze dag, maar dat zou het de rest van de week ook nog zijn.

De volgende dag vroeg opgestaan om de volgende afstand de wandelen. Het traject was makkelijker dan gisteren. Ook wederom een prachtige route met mooie vergezichten.
´s Avonds in een gezellige albergue geslapen en nog met een grote club wandelaars (18 personen) uit eten geweest.
Overnachten doen we meestal in een albergue. Dit zijn veelal zalen met daarin een x-aantal stapelbedden. Niks luxe dus, maar je kunt er slapen en douchen.
Je wordt wel geacht om ´s avonds uiterlijk 22.00 uur stil te zijn en voor 08.00 uur ´s morgens vertrokken te zijn.

Woensdag was het de dag van Pamplona. Dit is de stad waar ze eens per jaar de stieren door de straten jagen. Ja, nog steeds...
Wel een gezellige stad overigens. 
We hadden inmiddels al gemerkt dat het water uit de kraan hier niet te drinken is. Heel voortvarend hadden we gisterochtend onze waterblazen met leidingwater gevuld, maar dat hebben we weggegooid. De waterblazen hebben we daarna gevuld met schoon water uit een stroom (zelf gefilterd). De smaak (chloor) krijgen we echter niet meer uit de blazen, dus zijn we overgestapt op flessen water.
Dus dat biertje ´s middags hadden we meer dan verdiend.

Ook donderdag had Alex nog steeds last van zijn knie. Dit met name wanneer we omhoog of omlaag lopen en deze dag begon met omhoog lopen. Bovenaan de berg staan afbeeldingen die de pelgrims moeten voorstellen die naar Santiago zijn gewandeld.

Tussen de middag in een dorpje bij een albergue even een broodje en wat drinken gehaald. Helaas bleek achteraf het broodje niet goed te zijn. Vlak na ons vertrek vanuit die albergue begon Alex zich niet goed te voelen en niet veel later kwam het eerste deel van de lunch er weer uit. Dit heeft zich nog een aantal keren herhaald. Uiteindelijk wel de dagetappe uitgelopen maar in het dorp van bestemming er voor gekozen om een hotel te boeken in plaats van in een albergue te overnachten. Nu hadden we in ieder geval ons eigen toilet en dat is altijd prettig als je je niet lekker voelt. Rommy is even boodschappen gaan doen, maar toen die terugkwam kon die ook linea recta naar het toilet om haar lunch daar te deponeren. En zo lagen we allebei ziek op bed. De volgende ochtend waren we natuurlijk nog zo slap als een vaatdoekje en hebben we besloten om nog een dagje in het hotel te blijven. We noemen het een hotel maar dat mag eigenlijk niet zo heten. We sliepen op de zolderverdieping met een scheve wand, dus verschillende keren het hoofd gestoten. Daarnaast kon het raam niet open omdat het raam direct onder de schoorsteen van de keuken zat en de vette baklucht direct op onze kamer kwam (altijd lekker als je toch al niet in orde bent). Afijn, het eigen toilet maakte het weer meer dan goed.

Zaterdagochtend hebben we de stoute (wandel)schoenen aangetrokken en zijn we weer op pad gegaan. Het was qua terrein geen heel zware dag gelukkig want we waren nog steeds erg slap in het lijf. ´s Middags even een paar boodschappen gedaan, want er moest ondertussen toch weer eens wat anders dan fruit gegeten worden. Het werd een stukje stokbrood met kaas. Erg lekker, al hadden we er allebei ook genoeg aan. ´s Avonds lekker vroeg onder de wol gegaan.

Zondagochtend weer vroeg op pad. Als ontbijt hadden we wat fruit genomen en na een 2 uurtjes wandelen nog een stukje stokbrood gegeten. Dat heeft Alex de rest van de dag weer dwars gezeten helaas. Los van dat had hij ook nog steeds last van zijn knie.
In de albergue waar we ´s middags aankwamen, bleek dat er mogelijkheid was om je te laten masseren. Alex had zich meteen ingeschreven in verband met zijn knie. De masseuse dacht dat het een dijbeenspier probleem was. Vanaf nu na het lopen eerst maar even koelen en insmeren met Voltaren gel.
´s Avonds hebben we weer de eerste echte warme maaltijd gegeten sinds we ziek waren geworden.

En zo is het al weer maandag. Vandaag dus de zevende wandeldag gehad en ook vandaag genoten van de prachtige omgeving en de mooie uitzichten. Jammer dat je het op foto´s nooit zo goed kunt laten zien als het in werkelijkheid is. Vanavond lekker uit eten geweest en ook vandaag nog voor een lichte maaltijd gekozen (pasta) maar wel met een lekker Heineken biertje ;-))

Al met al een eerste week met de nodige ups en downs maar zeker ook met heel veel genieten van zowel het wandelen op zich als de prachtige omgeving!

Vergeet je niet aan te melden voor een automatische email na een update!
  ----

Verkocht!

Begin van dit jaar hebben we onze buitensportwinkel hier in Zweden tekoop gezet. We kunnen immers geen bedrijf blijven runnen wanneer we de komende jaren zo'n 6 maanden per jaar niet aanwezig zijn.

En gisteren was de dag dat alles op zijn plek viel. De koper was gevonden, de prijs was overeen gekomen, de contracten uitonderhandeld en dus moest er nog maar één ding gebeuren ....... het tekenen van de koopaktes!

Per 9 augustus gaan we de nieuwe eigenaars inwerken en per 1 september nemen ze alles over en zijn we dus vrij om echt aan onze grote plannen te beginnen.

WE HEBBEN ER ZIN IN!

Sälen Fjällvandring (Bergwandeling)

Afgelopen weekend zijn we van thuis naar het 200 km noordelijker gelegen Sälen in Dalarna gereden. Dit om daar een fjällvandring, of te wel een bergwandeling, van drie dagen te gaan lopen. 

Er moet nog veel getest worden (bijvoorbeeld de nieuwe tent...) en we moeten nog veel meer met volle bepakking trainen op vooral de bergbeklimmingen- en afdalingen. De route was ruim 50 km en de maximale hoogte zat rond de 948 meter. 
Nadat ik de route digitaal had uitgetekend heb ik hem overgezet op Rommy's Garmin horloge zodat we altijd weer bij de auto zouden kunnen komen.

De gelopen route

Die Garmin was lekker als backup omdat vooral het laatste stuk van de tocht niet duidelijk op de kaart was terug te vinden. De routes bleken daar echter perfect uitgezet te zijn en zeer goed te volgen. 

Dag 1:

Donderdagmiddag zijn we aangekomen bij de start van onze tocht bij het Högfjällshotellet. Dus auto parkeren, rugzakken op en gaan. Direct ging het stevig omhoog en ging het pad van asfalt naar gravel naar keien.... We zouden deze dag maar zo'n 10 km lopen dus dat viel goed te doen. Waar we minder rekening mee hadden gehouden is dat er toch nog vrij veel sneeuw lag en dat er tevens erg veel smeltwater op de route was.

Veel water op en naast de route!

Dus uiteindelijk krijg je natte voeten. Neoshell of Gore-Tex schoenen maakt allemaal niets uit, met voldoende water wordt alles nat. Toen we na 10 km bij onze overnachtingplek aankwamen bleek het lastig te zijn om daar een vlakke plek voor de tent te vinden. Het was nog vroeg dus besloten we om nog maar wat kilometers extra door te lopen (hier zouden we later erg blij om zijn).

Daar staat ie de nieuwe tent....

Wel lekker zo'n shelter met vuurplaats en eettafel vlakbij je tent!

Die Big Agnes tent.... die was helemaal perfect! Vrijwel geen gewicht, makkelijk op te zetten en voorzien van heel veel aflegvakjes zodat je alles gemakkelijk kwijt kunt. We hebben direct het opzetten tijdens regen getest en dat viel ook prima te doen.

Dag 2:

Na een goede nacht slaap waren we de volgende dag weer redelijk fris en vlot op pad. De schoenen waren weer droog en dat zijn ze exact 200 meter gebleven. Daarna konden we ergens niet anders verder komen dan door erg natte heide het pad te vervolgen. Dus na zo'n 12 km waren we blij dat de schoenen weer even uit konden.

Deze dag stond een beetje in het teken van de eindeloze klim. Van die klimmen waarbij je verschillende keren denkt, daarginds daar aan de horizon daar zal het wel vlakker worden. En als je daar dan bent dan zie je een vergelijkbaar uitzicht en blijk je nog niet eens op de helft te zijn. Zelfs toen we aan het eind van de dag hadden besloten om bij een bos-shelter te overnachten bleek die ineens, nadat we al helemaal op waren, toch ook nog weer zo'n kilometer schuin omhoog tegen een berg aan te liggen.... Maar we hebben ook die berg beklommen en een prima plek gevonden voor de tent. Het gemiddelde tempo viel vandaag door al dit klimmen terug naar 15,59 minuten per km terwijl we normaal met volle bepakking rond de 10,55 minuten per km zitten. Blij dus dat we de vorige dag 5 km extra gelopen hadden.

Deze kwamen we ook nog tegen, De huggorm (adder).

Dag 3:

Normaal doen we er zo'n kleine 2 uur over om wakker te worden, te ontbijten, in te pakken en in beweging te komen. Deze dag waren we echter al binnen 1,5 uur onderweg. We dachten namelijk dat er mogelijk een foutje in onze berekening zat (ik had de route immers met de hand op de kaart ingetekend...) en dat we in plaats van de geplande 10 km misschien nog wel ruim 19 a 20 km moesten lopen eer we weer bij de auto zouden zijn. Na ons eerste rustpunt, op zo'n 8 km lopen, zou dat echter wel duidelijk worden. Het was vandaag bloedheet (27 graden) en we hadden ons voorgenomen om, zodra we thuis waren, de BBQ weer eens op te stoken. Je moet dan je naturlijk wel op een redelijke tijd weer thuis zijn.

Keurig na 8 km was daar onze verlossing. Een rustpunt met schaduw, zon om de schoenen en sokken te drogen, en het belangrijkste.... een route bord met daarop Högfjällshotellet 5 km! Wat...... nog maar 5 km? Dan zijn we ruimschoots op tijd!

Het was natuurlijk wel 5 km alleen maar omhoog ;-)

Al met al een heerlijke drie dagen gehad met erg veel inspanning door de grote hoogteverschillen. We weten echter dat die verschillen gedurende de AT nog veel groter zullen zijn dus dit was een prima training. 

Wintertraining

Wonen in Zweden geeft op zijn zachtst gezegd "uitdagende" omstandigheden wanneer we het hebben over de looptraining.
Toen we vorig jaar zomer begonnen met trainen hebben we heel wat routes hier in Värmland gelopen. Iedere keer dat we routes aan het plannen waren hielden we er extra rekening mee dat er wel veel hoogteverschillen in de route moesten zitten. 

Reden voor trainen met veel hoogte verschillen is dat tijdens de Appalachian Trail (AT) het "berg op berg af" een vrijwel dagelijkse routine zal zijn. Ik heb gelezen dat we gedurende de hele AT een hoogteverschil gaan lopen gelijk aan het ongeveer 16 keer beklimmen van de Mount Everest. We moeten dus zorgen dat vooral onze voeten, benen en natuurlijk conditie hierop voorbereid zijn. 

Nu is berg op berg af hier in de omgeving niet zo'n probleem. Behalve natuurlijk wanneer het winter is. Kleine bospaden kunnen we al snel vergeten zodra er meer dan 15 cm sneeuw gevallen is. We moeten dan uitwijken naar de gravel-wegen waar zo nu en dan een sneeuwschuiver, trekker of soms nog een auto doorheen komt. 

In de sporen van die voertuigen kunnen we dan nog wel een beetje lopen en dit systeem gaat goed totdat het een keer dooit, vervolgens weer vriest en dan sneeuwt. Je krijgt dan een laag ijs onder de sneeuw en dan wordt het echt te gevaarlijk om door trainen. De enige optie die dan nog overblijft is door te gaan op asfalt. Tenminste als we dan nog schoon asfalt kunnen vinden.

Om ons een beetje te wapenen tegen de gladheid gebruiken we 's winters wel wandelschoenen met spikes in de zolen. Zodoende hebben we in ieder geval nog wat grip.